Parkta Ezan, Ölüler ve Dede Sesi

Park, yaşamın ortasında durup soluklanılan bir yer gibidir; ama rüyanda bu sakin alan birden ölüm, hatırlama ve uyanış duygusuyla dolmuş. Elindeki tencere gibi nesne, gündelik ve ağır bir şeyi taşıdığını; zihninde bir sorumluluk, bir yük ya da “bir şeyleri toparlama” çabasını anlatıyor olabilir. Ezanın okunması ise sıradan bir anın içine giren güçlü bir çağrı gibi; seni iç dünyanda bir eşiğe getiriyor.

Oradaki yaşlıları görünce “bunlar ölüler” demen, bilinçaltında geçmişle, kayıpla ya da artık kapanmış sandığın bir dönemle yüzleştiğini düşündürüyor. Yaşlı figürler çoğu zaman sadece ölüm değil, zamanın geçişi, kökler, aile hafızası ve ataların sesiyle ilgilidir. Yani rüya sana korkutucu bir sahne sunarken, aslında unutulmuş bir hatırayı ya da bastırılmış bir duyguyu görünür kılıyor olabilir.

Dedenin ortaya çıkması çok anlamlı. Dede, güven, soy bağı, korunma ve aileden gelen bilgelik demektir. Onu seslenerek araman, içten içe bir dayanak, tanıdık bir ses, “beni buradan çıkaracak” bir yakınlık arayışını gösteriyor. Tam o anda uyanman da, sanki bu çağrıya tam varamadan geri dönmek gibi; yarım kalan bir görüşme, tamamlanmamış bir vedalaşma hissi bırakıyor.

Bu rüya, ölümden çok, yaşamla ölüm arasındaki ince çizgiyi ve aile bağlarının sende hâlâ ne kadar canlı olduğunu anlatıyor olabilir. İçinde hem huzursuzluk hem de tanıdık bir sıcaklık var; sanki bir parça korku, bir parça da “beni gören biri var” duygusu. Dedenin sesi, bilinçaltında sana sakinlik veren bir kapı gibi duruyor.